အတွေ့အထိ
“Your father has been unfaithful to your mother,” said the mother.
“I have never betrayed your mother,” replied the father.
The girl didn’t take sides. But because the whole world had already chosen the first version, she was left with no option but to choose the second.
Many days passed without her uttering a single word. To her, words only existed as neatly arranged lines on pages. Yet she had no choice between speaking and reading. That very inability to choose was her punishment for remaining neutral.
She would eventually vanish behind a book. In that way, choice transformed into a sentence.
The rich world behind the books became a place of loneliness.
Then, one night, the glass door closed behind the final book on the fifth shelf, titled “Learn Turkish in One Week.”
The girl looked back at the books on the first shelf. Alexandre Dumas. She found the three volumes of The Three Musketeers. The third book was propped up by the first one—Crime and Punishment.
She left the shelf and wandered through the house in darkness. Yet Crime and Punishment followed her like a shadow. In her mind’s eye, what appeared were a murdered old woman and a pawnshop.
She sat down near the fireplace. Heat rose from the remnants of the fire. She found herself listening to the breathing of those who were asleep. On some nights, her eighth sister would groan in her sleep. Though she didn’t understand the meaning of the groans, she had learned to pay close attention.
Now, at this moment, she was listening closely to her mother’s breathing. Her mother was inhaling and exhaling continuously.
Between the sleep of the whole house and her own sleeplessness stood the night. Only the stars, the streetlamps, and the empty verandas remained awake. Amidst flickers of light, she was stretching lines across the pages to make them readable. The diacritical marks above and below the words danced like satellites.
With the speed of a satellite, she became a secret reader of her sisters’ diaries. Every night, she read them in secret. For each sister, writing in those diaries felt like speaking the language of stars. But this act of silent rebellion had no impact on the daily and eternal punishment of her voicelessness.
Only when the mother became unwell and the father had to go to the hospital did she gain some relief from her punishment. After that, the girl stayed home with her sisters.
A long time passed. Though the power of silence remained strong, spoken words finally began to emerge.
“Is Mom going to die?” she asked.
In response to her question, one sister slapped her and replied.
The burning mark on her cheek glowed like a candle clamping shut the pages of a book. The heat on her face felt like the warmth of the fireplace she had fed.
Someone slammed shut the sisters’ bedroom door.
Suddenly, a voice came from behind her.
“You’ve been reading the diaries,” said the eighth sister. “Everything you’ve written is being read by all of us. Our silence doesn’t mean we don’t love you. But Dad’s betrayal—
that’s the real absence of love.”
“I’m leaving now,” the girl said.
There was no longer a choice to be made between the mother’s and the father’s words. She would no longer be allowed to write in the diaries of her sisters.
“နင်တို့အဖေက အမေ့အပေါ် သစ္စာမဲ့သွားပြီ” ဟု မိခင်က ဆိုသည်။
“အဖေက နင်တို့အမေကို သစ္စာမဖောက်ဘူး”ဟု ဖခင်က တုံ့ပြန်သည်။
မိန်းကလေးသည် ဘက်မရွေးခဲ့ပါ။ တစ်လောကလုံးက ပထမတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့သောကြောင့် မိန်းကလေးသည်လည်း ဒုတိယအရာကိုသာ ရွေးချယ်ရတော့မည့် ကိန်းဆိုက်နေသည်။
သူကိုယ်တိုင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ စကားလုံးများမှာ စာကြောင်းများပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာဖြင့် စီတန်းထားသည့် စကားလုံးများကိုသာ သူမြင်သည်။ သို့သော် စကားလုံးများကို ပြောဆိုခြင်းနှင့် ဖတ်ရှုခြင်းကြား ရွေးချယ်စရာကိုမရဘဲရှိခဲ့ရာ ယင်းသည်ပင် ဘက်မရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းအတွက် ပြစ်ဒဏ်ပေးမှုဖြစ်ခဲ့သည်။ စာအုပ်နောက်တွင် မျက်နှာကွယ်ထားမှဖြစ်မည်။ ထိုနည်းဖြင့် ရွေးချယ်မှုသည် ပြစ်ဒဏ်ပေးမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စာအုပ်များနောက်ရှိ ကြွယ်ဝလှသော ကမ္ဘာလောကသည် အထီးကျန်ဆန်သွားလေပြီ။
ထို့နောက် တစ်ညတွင် ပဥ္စမစင်ရှိ “တစ်ပတ်အတွင်း တူရကီစကားသင်ကြမယ်” ဆိုသည့် နောက်ဆုံးစာအုပ်ဖြင့် မှန်တံခါးပိတ်သွားခဲ့သည်။
မိန်းကလေးသည် ပထမဆုံးစင်ရှိ စာအုပ်အနှောင့်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အလက်ဇန္ဒားဒူးမား။ သူရဲကောင်းသုံးယောက် စာအုပ်ကို သုံးတွဲတွေ့ရသည်။ သုံးတွဲမြောက်စာအုပ်ကို မှီပြီးထောင်ထားသည်က ပထမဆုံး စာအုပ်ဖြစ်သည့် ပြစ်မှုနှင့် ပြစ်ဒဏ်။
သူသည် စာအုပ်စင်မှ ခွာပြီး အမှောင်ထဲတွင် တစ်အိမ်လုံး လျှောက်သွားနေမိသည်။ သို့သော် ပြစ်မှုနှင့် ပြစ်ဒဏ် စာအုပ်က သူ့နောက်ကို တကောက်ကောက်ပါနေဆဲ။ မျက်လုံးထဲပေါ်ပေါ်လာသည်က အမျိုးသမီးကြီးကို သတ်ဖြတ်မှုနှင့် ပုဆိန်တို့ဖြစ်သည်။
သူသည် မီးလင်းဖိုအနီးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ မီးကြွင်းမီးကျန်များဆီမှ အပူငွေ့ရသည်။ ထို့နောက် အိပ်မောကျနေသူများ၏ အသက်ရှူသံကို နားထောင်နေမိသည်။ တချို့ညများတွင် အဌမမြောက်အစ်မသည် အိပ်နေရင်း ယောင်တတ်သည်။ သူယောင်နေသည်ကို နားမလည်သော်လည်း မိန်းကလေးသည် သတိထားနားထောင်နေတတ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမသည် မိခင်၏အသက်ရှူသံကို သေချာစွာနားထောင်နေမိသည်။ မိခင်သည် အဆက်မပြတ်အသက်ရှူသွင်းရှူထုတ်နေသည်။
တစ်အိမ်လုံး၏အိပ်စက်မှုနှင့် မိန်းကလေး၏အိပ်စက်မှုတို့ကြား ညသာ ခြားထားသည်။ ကြယ်များ၊ လမ်းမီးများနှင့် လူမရှိသည့် ဝရန်တာများသာ နိုးနေကြသည်။ အလင်းအစက်အပြောက်များကြားတွင် သူမသည် ဖတ်နိုင်အောင် မျဉ်းကြောင်းများ ဆွဲဆန့်နေမိသည်။ စကားလုံးများအထက်နှင့် အောက်တို့တွင် အသံထွက်ပြအမှတ်အသားများက ဥက္ကာပျံများလို ဟန်ဆောင်နေသည်။ ဥက္ကာပျံတစ်ခု၏အရှိန်နှုန်းဖြင့် သူသည် အစ်မများ၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ်များကို ခိုးဖတ်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ညတိုင်းခိုးဖတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အစ်မတိုင်းအတွက် ထိုထဲတွင် ရေးသားရခြင်းသည် ကြယ်များ၏စကားလုံးဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယင်းသည် နှုတ်ဆိတ်နေရခြင်းဖြင့် နေ့စဉ်နှင့် ထာဝရ ပြစ်ဒဏ်ပေးခံရမှုအပေါ် သက်ရောက်မှုမရှိပါချေ။
မိခင် နေထိုင်မကောင်းဖြစ်ပြီး ဖခင် ဆေးရုံသို့ သွားသည့်အခါမှသာ ပြစ်ဒဏ်ပေးမှုမှ သက်သာခွင့်ရသည်။ ထို့နောက် မိန်းကလေးသည် အစ်မများနှင့်အတူ အိမ်တွင် နေခဲ့ရသည်။ အချိန်အကြာကြီး ကြာမြင့်ပြီးနောက် နှုတ်ဆိတ်မှု၏ အင်အားရှိသော်လည်း ပထမဆုံးစကားအပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုများရှိလာခဲ့သည်။ အမေ သေတော့မှာလားဟင် ဟု သူက မေးလိုက်သည်။
သူ၏အမေးကို ပထမဆုံးပြန်ဖြေသည့် အစ်မတစ်ယောက် ပါးရိုက်ပြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
အစ်မ၏လက်ရာထင်သွားသော ပါးပြင်သည် ပူလောင်လှပြီး စာများကို ချိတ်ပိတ်သည့် ဖယောင်းလိုပင်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပူလောင်မှုသည် သူက ဆွပေးလိုက်သည့် မီးလင်းဖိုထဲရှိ မီးကြွင်းမီးကျန်များ၏အပူကဲ့သို့ပင်။ တစ်စုံတစ်ဦးက အစ်မများ၏အခန်းတံခါးကို ဝုန်းကနဲပိတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူ၏အနောက်မှ အသံထွက်လာသည်။
မိန်းကလေး နေ့စဉ်မှတ်တမ်းထဲတွင် ရေးသားထားသည်များကို ဖတ်နေသည်မှာ ကြာပြီဟု အဌမမြောက်အစ်မက ပြောသည်။ သူ ရေးထားသည်များကို သူတို့အားလုံး ဖတ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့နှုတ်ဆိတ်မှုက သူတို့ မချစ်မခင်ကြောင်း ဆိုလိုသည်မဟုတ်။ သို့သော် ဖခင်၏သစ္စာမရှိမှုသည် မချစ်မခင်မှုပင်။
မိန်းကလေးက သွားပါပြီ ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖခင်၏ ပြောစကားနှင့် မိခင်၏ပြောစကားတို့ကြား ရွေးချယ်စရာမရှိ။ အစ်မများ၏နေ့စဉ်မှတ်တမ်းများတွင် နောက်ထပ်စာရေးခွင့်မရတော့။
