အိုင်ဝေဝေ စကားဝိုင်း
28th July
အိုင်ဝေဝေစကားဝိုင်း
တင်မာလို ✍️
ိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ Straight ဆိုတဲ့ လက်ရာကို ဥပမာယူကြည့်ရအောင်။ ၂၀၀၈ ခုနှစ် ဆီချွမ်းငလျင်ရဲ့ အပျက်အစီးတွေကနေ ဖန်တီးထားတဲ့ လက်ရာပဲ။ သံချောင်းတွေကို တန်ချိန် ခုနှစ့်ဆယ့်ငါးတန်လောက် ဖြောင့်ထားပြီး၊ လှိုင်းပုံစံ အနည်းဆုံးဒီဇိုင်းနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတယ်။ တော်ဝင်အနုပညာအကယ်ဒမီမှာ ပြသတုန်းက၊ ပြပွဲမှာ လူတွေ မျက်ရည်ကျကြတယ်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက နံရံပေါ်မှာ ကလေးတွေရဲ့ နာမည်တွေ ရေးထားတာကြောင့်ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကလည်း ဒီပစ္စည်းတွေရဲ့ စွမ်းအားကြောင့်ပဲ။ အဲဒီပစ္စည်းတွေက တစ်နည်းနည်းနဲ့ အဆိုးဝါးဆုံး ကံကြမ္မာတစ်ခုကို သက်သေခံခဲ့ရတာလို ခံစားရတယ်။ ဒါက အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတစ်ခုပဲ။ အဲဒီလက်ရာကို ဆောပိုလိုမှာ မကြာသေးခင်က ပြသခဲ့တယ်။ ဘရွတ်ကလင်း၊ ဝါရှင်တန်၊ တိုကျိုမှာလည်း ပြသခဲ့တယ်လို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ်။ ဒီလက်ရာကပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ခင်ဗျားရဲ့လက်ရာတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် ကမ္ဘာတဝှမ်း သက်ရောက်မှုရှိတယ်လို့ ထင်လား။ ဒါမှမဟုတ် မတူညီတဲ့ နိုင်ငံတွေ၊ မြို့တွေက ဒီလက်ရာကို မတူညီတဲ့ ပုံစံတွေနဲ့ တုံ့ပြန်ကြလား။
ဝေဝေ့ 🍅
တချို့လက်ရာတွေက တကယ့်ကို မတူညီတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေထဲမှာ ရှင်သန်နိုင်တယ်လို့ ကျနော် ထင်တယ်။ ဥပမာ Sunflower Seeds ဆိုတဲ့ လက်ရာကို တရုတ်နိုင်ငံမှာ ဖန်တီးပြီး တိတ်ပြတိုက်မှာ ပြသခဲ့တယ်။ အစ္စရေးမှာ ပြသတဲ့အခါ၊ လူတွေက အဲဒီထဲက နေကြာစေ့တွေကို ကောက်ယူချင်ကြတယ်။ ကျနော်က “မဟုတ်ဘူး၊ ထိလို့မရဘူး” လို့ ပြောရတယ်။ အဲဒီကတည်းက ကီလိုဂရမ် ငါးရာလောက် ပျောက်သွားတယ်။ သူတို့က အဲဒီနေကြာစေ့တွေကို သူတို့ဟာလို့ တကယ်ထင်ကြတယ်။ အစ္စရေးလူမျိုးတွေက အဲဒီလို တွေးကြတယ်။ “ဒါက ငါတို့ရဲ့ နေကြာစေ့တွေ” လို့ ကျနော်ပြောလိုက်တယ်။ “အိုကေ၊ ဒါဆို မင်းတို့ရဲ့ နေကြာစေ့တွေပဲ” လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ပြီးတော့ တူရကီမှာ ပြသတဲ့အခါ၊ တူရကီလူမျိုးတွေက “ဒါက ငါတို့ရဲ့ နေကြာစေ့တွေ၊ ငါတို့ နေကြာစေ့တွေကို ချစ်တယ်” လို့ ပြောတယ်။ အိုကေ။ အခု ဘရာဇီးမှာ ပြသနေတယ်။ အဲဒီမှာ လူတွေက အနားကပ်သွားရင် “ဘီး ဘီး” လို့ အသံထွက်တဲ့ အာရုံခံကိရိယာတွေ တပ်ထားတယ်။ ဘရာဇီးလူမျိုးတွေလည်း ဒီလက်ရာကို သူတို့ရဲ့ နေကြာစေ့တွေလို့ ထင်ကြမယ်ထင်တယ်။
ဒီသံချောင်းတွေက ဆောက်လုပ်ရေးညံ့ဖျင်းတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းတစ်ကျောင်း ပြိုကျလို့ ကျောင်းသား တစ်ထောင့်ခုနှစ်ရာသေဆုံးခဲ့တဲ့ နေရာကနေ လာတာပဲ। သံချောင်းတွေကို ခွဲထုတ်ဖို့ နှစ်နှစ်လောက် အချိန်ယူခဲ့ရတယ်။ အစပိုင်းမှာ တန်ချိန် တရာ့ငါးဆယ်လောက်ရှိတဲ့ သံချောင်းတွေနဲ့ ဘာလုပ်ရမလဲ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒါတွေကို သက်သေအဖြစ် စုဆောင်းထားသင့်တယ်ဆိုတာ သိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါတွေကို စက်ရုံမှာ အရည်ကျိုပြီး လူတွေ ဒါတွေကို မေ့သွားလိမ့်မယ်။
အဲဒီ တစ်ထောင့်ခုနှစ်ရာရဲ့ ကျောင်းသားတွေ မရှိတော့တာကြောင့် သူတို့ရဲ့ အမှတ်တရတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျနော်တို့မှာ ဆက်သွယ်ရေးကွန်ရက် အခိုက်အတန့်တစ်ခုရှိခဲ့တယ်။ ဘဝတွေကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့၊ အချင်းချင်းလေးစားဖို့၊ ဘယ်တော့မှ မမေ့ဖို့။ မမေ့ဖို့အတွက် ပုံစံတစ်ခု လိုတယ်၊ သက်သေတစ်ခု လိုတယ်။ သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေ၊ မွေးနေ့တွေ၊ ဘယ်ကျောင်းတွေ ပြိုကျခဲ့လဲဆိုတာကို ရှင်းလင်းတဲ့ စာရင်းတစ်ခု လိုတယ်။ ကျနော်တို့ အဲဒါအားလုံးကို လုပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီသံချောင်းတွေကို ကြည့်တဲ့အခါ၊ “ဒါတွေကို ဖြောင့်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ” လို့ ကျနော်တွေးမိတယ်။ အဲဒါက အများကြီးပဲ၊ တကယ့်ကို အများကြီး။ ကျနော်ဖမ်းဆီးခံရပြီးပြန်လွတ်လာတဲ့အခါ၊ စတူဒီယိုကို ပြန်ရောက်တော့ လူတွေက အဲဒီမှာ ဆက်လုပ်နေတုန်းပဲ။ သံချောင်းတွေကို ဖြောင့်ဖို့ ကြိုးစားရင်း အရမ်းလှတဲ့ အသံတွေ ထွက်နေတယ်။ သံချောင်းတွေကို ဘာမှမလုပ်ထားသလိုမျိုး၊ စက်ရုံကထွက်လာတဲ့ အသစ်လိုမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်နေကြတာ။
တင်မာလို ✍️
ပရိသတ်ထဲက မေးခွန်းတွေ ရှိတယ်။ တချို့က စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလို့ ကျနော် ဖြတ်မေးသွားမယ်။ ခင်ဗျားဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းမှုတစ်ခုခု ရှိလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘုရားတစ်မျိုးမျိုးကို ယုံကြည်လား။
ဝေဝေ့🍅
ကျနော် ဘုရားတစ်မျိုးမျိုးကို သေချာပေါက် ယုံကြည်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကို အခုထိ မသိသေးဘူး။
တင်မာလို ✍️
အနုပညာဆိုတာ ဘာသာရေးရဲ့ အစားထိုးတစ်ခုလား၊ မင်းအတွက်တော့ မဟုတ်ပေမယ့်၊ လူအများအတွက်ကရော ဘာသာရေးအစားထိုးတာလို့ထင်လား
ဝေဝေ့🍅
လူအများအတွက်ကတော့ ဟုတ်တယ်လို့ထင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့က ဟန်ဆောင်ပြီး အဲဒီလို ထင်ကြတယ်။ မကြာခဏဆို သူတို့က ဟန်ဆောင်နေတာလို့ ကျနော် မြင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုဖြစ်သင့်တယ်။
