အိုင်ဝေဝေ စကားဝိုင်း
13th July
အိုင်ဝေဝေစကားဝိုင်း
တင်မာလို ✍️
ဟင့်အင်း၊ ကျနော်ဘယ်တုန်းကမှ အခြေတကျနေရာချတဲ့ အတွေ့အကြုံ မရှိခဲ့ဘူး။ အမြစ်တွယ်စိတ်ရှိတောင်အမြဲတမ်း အမြစ်ပြုတ်အောင်ဆွဲထုတ်ခံရတာ၊ တစ်ခါတလေဆို ကုန်းပေါ်ကို ပစ်ထားခံရတာ။ တစ်ခါတလေတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျနော်က အမြစ်ပြတ်ဖို့ အမြဲအသင့်ဖြစ်နေတယ်။
ဝေဝေ့🍅
ဟင့်အင်း၊ ကျနော်ဘယ်တုန်းကမှ အခြေတကျနေရာချတဲ့ အတွေ့အကြုံ မရှိခဲ့ဘူး။ အမြစ်တွယ်စိတ်ရှိတောင်အမြဲတမ်း အမြစ်ပြုတ်အောင်ဆွဲထုတ်ခံရတာ၊ တစ်ခါတလေဆို ကုန်းပေါ်ကို ပစ်ထားခံရတာ။ တစ်ခါတလေတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျနော်က အမြစ်ပြတ်ဖို့ အမြဲအသင့်ဖြစ်နေတယ်။
တင်မာလို ✍️
ဒုက္ခသည်အကျပ်အတည်းအကြောင်း နည်းနည်းပြောကြည့်ရအောင်။ ၂၀၁၅ မှာ ခင်ဗျား နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ပြန်ရလာတာနဲ့၊ ဥရောပထဲကို ရောက်လာတယ်၊ ဘာလင်မှာ ခင်ဗျာသားလေးနဲ့ ခင်ဗျားမရှိတုန်းက တည်ထောင်ထားတဲ့ စတူဒီယိုကို သွားကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့လန်ဒန်အကယ်ဒမီပြပွဲအတွက် လန်ဒန်ကို လာခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျားAnish Kapoor နဲ့အတူ လန်ဒန်မြို့ထဲမှာ ဒုက္ခသည်တွေကို ထောက်ခံတဲ့ လမ်းလျှောက်ပွဲတစ်ခုလုပ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့၊ အကျဉ်းချုံးပြောရရင်၊ ခင်ဗျားလက်စဘော့စ်ကျွန်းကို သွားပြီး စတူဒီယိုတစ်ခု တည်ထောင်ကာ ဒုက္ခသည်အကျပ်အတည်းနဲ့ ပတ်သက်လာတယ်။ ဒီအကျပ်အတည်းကို ခင်ဗျားတရုတ်နိုင်ငံမှာ ရှိတုန်းက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလေးငါးနှစ်ကတည်းက သတိထားမိခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တရုတ်နိုင်ငံကနေ ထွက်လာမှသာ ဒီအကျပ်အတည်းကို ရုတ်တရက် သတိထားမိပြီး၊ အဲဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အနုပညာကို လှုံ့ဆော်ပေးတဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်လာတာလားဗျ။
ဝေဝေ့🍅
ကျနော်တို့ ဒုက္ခသည်ရုပ်ရှင်ကို ၂၀၁၅ နဲ့ ၂၀၁၆ ခုနှစ်တွေမှာ ရိုက်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ၂၀၁၄ ခုနှစ်မှာတော့ ကျနော် တရုတ်မှာ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာရှိသေးတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနုပညာအဖွဲ့သားတွေနဲ့အတူ အီရတ်က ဒုက္ခသည်စခန်းတစ်ခုကို သွားခိုင်းပြီး စူးစမ်းစေခဲ့တယ်။
‘အဲဒီဒုက္ခသည်တွေက ဘယ်သူတွေလဲ’ ဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ။ သူတို့ကို မေးမြန်းချက် ရာနဲ့ချီ ရိုက်တယ်။ ရှည်ရှည်လျားလျားဗီဒီယိုတွေနဲ့ ရုပ်ပုံတွေ၊ ကိုယ်ရေးအကျဉ်းတွေလည်း ဆွဲတယ်။ အဲဒါတွေက ကျွန်တော်ရဲ့ နိုင်ငံရေးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပါပဲ။
သူတို့ဘာကြောင့် ဒုက္ခသည်ဖြစ်လာရတာလဲ။ အဲဒီအဆင့်အတန်းနိမ့်ကျတဲ့ အီရတ်မြောက်ပိုင်းမှာ ဘာကြောင့်ရောက်နေရတာလဲ။ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်က ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။ မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော်ကို နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ပြန်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကမ္ဘာကို လှည့်ဖူးနိုင်ပြီ။
အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်က ဆက်တိုက်စူးစမ်းမေးမြန်းနေတယ်—ကမ္ဘာမှာ တကယ်ဘာတွေဖြစ်နေတယ်လဲဆိုတာ သိချင်လိုက်တာပဲ။ ကျွန်တော် သိဖို့လိုတယ်။”
တင်မာလို ✍️
အဲဒီ ခရီးတွေကနေ မင်း ဘာတွေ သင်ယူခဲ့လဲ။ “Human Flow” ရုပ်ရှင်ရိုက်ရင်းနဲ့ ဘာတွေ သိလာခဲ့လဲ။
ဝေဝေ့🍅
အစပိုင်းမှာ ကျနော့်သားလေးကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ လက်ဆ်ဘော့စ်ကမ်းခြေကို ရောက်တဲ့အခါ “ဒါ အားလပ်ရက်ခရီးထွက်တာပဲကွာ” လို့ ပြောခဲ့တယ်။ တကယ်လည်း အဲဒီအရပ်က အားလပ်ရက်ထွက်ဖို့ လှတယ်။ ခရစ္စမတ်အချိန်မှာ ဂျာမနီက မှောင်ပြီး အေးစက်နေပေမယ့် အဲဒီမှာ နေသာပြီး ပင်လယ်ရေက အပြာရောင်နဲ့ လှတယ်။ ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက် လှေတစ်စီး ကမ်းကပ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီလှေပေါ်က လူတွေက လိမ္မော်ရောင် အသက်ကယ်အင်္ကျီတွေ ဝတ်ထားကြတယ်။ ကျနော်တော်တော်လန့်သွားတယ်။ အဲဒီအတွက်ပဲ ကျနော်လာခဲ့တာဆိုပေမယ့် တကယ်မြင်ရတော့ ထိတ်လန့်သွားတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျနော့်စတူဒီယိုကို လက်ဆ်ဘော့စ်ကို ပြောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဘာလို့ဆို လူတွေ လှေတစ်စီးပြီး တစ်စီး ရောက်လာနေတာ။ အထူးသဖြင့် သန်းခေါင်ယံလွန်ရင် လှေသုံးဆယ်လောက်ကို တွေ့ရတယ်။ အမျိုးသမီးတွေ၊ ကလေးတွေက ငိုနေကြတယ်။ အားလုံးက ရေစိုနေကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့နဲ့ မရင်းနှီးတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ဘာသာတရားက လာကြတာ။ သူတို့က ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ။ ဒီခရီးမှာ လူပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ကြတယ်။ ဒါကို မှတ်တမ်းတင်ရမယ်လို့ ကျနော်ထင်ခဲ့တယ်။
အဲဒီကစပြီး ကျနော့်ဖုန်းနဲ့ ဗီဒီယိုရိုက်ဖို့ စတင်ခဲ့တယ်။ကျနော့်စတူဒီယိုကို ဖုန်းဆက်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျနော်တို့မှာ အရာရာကို မှတ်တမ်းတင်တဲ့ ဓလေ့ရှိတယ်လေ။ အဲဒီကစပြီး ရုပ်ရှင်ရိုက်ဖို့ စလုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ ဒီပြဿနာက ဆီးရီးယားဒုက္ခသည်တွေထက် ပိုကြီးတယ်ဆိုတာ သိလာတယ်။ ဒုက္ခသည်တွေရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို ကြည့်ရင် အကြောင်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ကမ္ဘာတဝှမ်း ဒုက္ခသည်တွေ ရှိနေတယ်။ ကျနော်တို့ နိုင်ငံ ၂၃ နိုင်ငံကို သွားခဲ့တယ်။ အာဖရိက၊ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်၊ အီရတ်၊ ပါကစ္စတန်၊ ဝက်စ်ဘဏ်ခ်၊ ဂါဇာ၊ လက်ဘနွန်၊ ဂျော်ဒန်၊ တူရကီ စတဲ့ နေရာတွေပေါ့။ ဒုက္ခသည်စခန်း ၄၀ ကို သွားပြီး လူ ၆၀၀ နဲ့ အင်တာဗျူးလုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါက ငါ့ရဲ့ သိချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ ပေးဆပ်ရတဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ။
